مجله مهر: مردم از لحظهای که خبر شهادت رهبر انقلاب را شنیدند، دیگر تاب در دل ندارند؛ این سوگ، بیشک سنگین و بیپایان است و قلبها زیر بار اندوه خم شدهاند. تحمل این داغ، دشوارتر از هر کلمه و جملهای است.
هر نگاه و هر اشک گواهی است بر غمی که نه در کلمه و نه در سکوت، نمیگنجد. در هر کوچه و خیابان، در هر شهر و روستا، دلها میخواهند کنار هم باشند، شانه به شانه تا بغضهای فروخورده خود را فریاد بزنند «که اینک شما بمانید و دنیای بیعلی…»
در میدان ولیعصر تهران، پس از اذان مغرب، جمعیتی از مردم گرد هم آمدند؛ تا دست در دست یکدیگر، اشکهایشان را شریک شوند و زیر سقف یک سوگ مشترک شاید غمهایشان سبکتر شود و لحظهای آرام گیرد.
میبینیم که این مردم، در دل این اندوه سهمگین، هنوز ایستادهاند و وفاداری خود را به راه رهبر آزادیخواه نشان میدهند؛ سوگی که پایانی ندارد، اما در آن، قدرتی جاودان و استواری عظیمی دیده میشود که این ناراحتی نمیتواند آن را از میان برد.
نظر شما